Երբ թոշակառու ես

Այնքա՜ն տխուր բան է թոշակառու դառնալը։ Մեկ օրում դառնում ես ավելորդ այնտեղ, որտեղ մի ժամանակ հարգված անհրահեշտություն էիր։

Այնքա՜ն մեծ հպարտություն է թոշակի գնալը։ Չէ՞ որ մի ժամանակ աշխատում էիր` վարձատրվում։ Իսկ հիմա տանը նստած ես վարձատրվում։

Այնքա՜ն խղճալի բան է թոշակառու լինելը։ Աշխատելիս տուն էիր պահում, քեզ հետ հաշվի էին նստում տան անդամները, իսկ հիմա իրենք են պահում քեզ` ծիծաղելով պետության տված երկու կոպեկի վրա։

Այնքա՜ն խորհելու բան կա թոշակի գնացողի համար։ Աշխարհը քեզ ասում է` ձգիր գոտիդ, ախորժակդ զսպիր, մոդայիկ ու թանկ շորերին էլ մի նայիր։ Գոհացիր հներով, ինչ եփում են` կեր և շնորհակալ եղիր, որ պետությունն ու ընտանիքդ գնահատում են քեզ ու «ապահովում» կարիքներդ։

Է՜հ, չգիտեմ ինչ եմ ասում։ Չգիտեմ` լա՞վ բան է թոշակառու դառնալը, թե՞ ասում է` ափսե դիր շեմին, աջ ոտքով փշրիր այն ու հպարտ անցիր ծերության շեմից ներս։

Չէ՞ որ ոչ բոլորն են արժանանում ծերության։

Ծերությունը պարգև է Աստծո կողմից, ընդունիր և փա՜ռք տուր Նրան։

Մի՛ վախեցեք ծերությունից, թոշակառուն ծեր չէ, հասուն է և իմաստուն։

Բայց մի գաղտնիք կա, որ ոչ Աստված գիտի, ոչ ծերության դեռ չհասածը։ Այդ գաղտնիքը հիմա կասեմ` թող բոլորն իմանան։

Մի՛ տխրիր, մարդ Աստծո։ Մարմինդ է ծերանում։ Հոգիդ ջահել է մնում, ջահե՜լ։

Աննա ԱՅՎԱԶՅԱՆ

Մեկնաբանություններ